Nieuws

 
 
3 oktober 2017

'Wat zouden jullie er van vinden als Osama bij ons kwam wonen?'

Ik ben opgegroeid in een gezin waarin gastvrijheid hoog in het vaandel stond. Toen ik vier was en er Vietnamese bootvluchtelingen in ons dorp kwamen wonen, zochten mijn ouders daar vanzelfsprekend contact mee. Dat vond ik niet altijd leuk. Ik noemde hen ‘stinkende vietmanezen’: ze hadden een sterke geur en als je dan in zo’n huisje komt….. Later woonden we een tijd lang in Kenia en ook daar vingen mijn ouders mensen op. En terug in Nederland kwamen eenzame bejaarden Kerst bij ons vieren. Ik ben als hulpverlener 17 jaar betrokken geweest bij allerlei doelgroepen die aan de rand van de samenleving zitten en nu richt ik me op ouders en kinderen middels mijn boekjes met cd DAG! zingend opvoeden.

Basis
Toen ik later zelf mijn weg ging zoeken, vroeg ik me af: wat wil ik in het leven?  Ik had een passie voor muziek, maar besloot toch maatschappelijk werker te worden. Ik wil er zijn voor anderen, ik wil anderen zien. Daarin wil ik Jezus navolgen, die ook altijd de mens zag en vaak juist degene die anderen niet zagen. Dus het maatschappelijk werk is mijn basis en de muziek komt daar boven op. Eerst wilde ik – net als mijn ouders – naar het buitenland, maar toen ik ging werken met alleenstaande minderjarige asielzoekers, realiseerde ik mij: het buitenland komt wel naar mij toe. Ik heb al vijftien jaar contact met een Angolese wees, die mij ‘mamma’ noemt, er is een Iraanse vrouw, die mij haar ‘dochter’ noemt en op dit moment woont er een meisje bij ons dat tijdelijk woonruimte nodig heeft.

Welkom
Dus toen hier in de buurt 500 Syriërs in een tent kwamen wonen, heb ik een lied gemaakt: ‘Je bent hier welkom’. Dat lied ging meteen rond op sites als Geen Stijl en Dumpert: ze vonden me echt een naïeve trut. Maar ik ben niet naïef. Zij hebben  er niet voor gekozen en wij hebben er niet voor gekozen, maar ze zijn er nu en we gaan er wat van maken. Het leven is niet maakbaar. Dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Je moet flexibel zijn en kunnen delen. Ik hoop dat dat in hun DNA gaat zitten.
Dat lied was dus een statement. Ik had op Facebook gezet: wie wil meezingen? We stonden er met honderd man. En de Syriërs stonden met een spandoek: Dank je wel.

Het lukte om elke Syriër in contact te brengen met een gezin. Bij ons was het Osama die regelmatig over de vloer kwam. Hij is maar een paar jaar ouder dan mijn zoon en die twee konden goed met elkaar opschieten: ze voetbalden veel. We gingen ook dingen samen doen. Dan liepen we door een bos en zei Osama: het voelt bijna niet goed dat ik hier ben terwijl mijn familie in Syrië het zo slecht heeft. Toen het na een tijdje koud werd in de tent waarin Osama werd opgevangen en hij maagklachten kreeg, zijn we rond de tafel gaan zitten: wat zouden jullie er van vinden als Osama bij ons kwam wonen? Mijn zoon van 17 vond het meteen prima. Mijn dochter van 7 zei: ‘ik vind het goed, als hij Nederlands leert en als jullie genoeg aandacht voor mij houden.’ Dat hebben we haar beloofd. En zo kwam Osama bij ons wonen. We maakten een  kamer voor hem vrij, hij draaide mee in het gezin en ging mee op vakantie naar Tsjechië. Daar was een min-1-sterrencamping, waar helemaal niets te doen was, dus we gingen er veel op uit en deden elke avond spelletjes: Koehandel en Kolonisten van Catan.

Eigen leven
Ik vind het waardevol dat de kinderen horen dat zoals zij leven niet vanzelfsprekend is. Dat het er een paar uur vliegen van hier heel anders aan toe gaat. Natuurlijk geef je dingen  op, maar het is kostbaar om te geven en je krijgt er ook heel veel voor terug.
Uiteindelijk hebben we Osama geholpen om te gaan studeren. Hij studeert nu aan de Universiteit van Amsterdam en woont in Amsterdam. Via Gratis af te halen hebben we zijn hele kamer ingericht. Af en toe komt hij nog wel eens langs, maar we zien hem minder dan we hadden gedacht. Hij heeft zijn eigen leven. Mijn zoon van 17 zegt: dat is logisch, mam, als je op kamers gaat. En inderdaad: hij is van zijn vrijheid aan het genieten en na al die jaren van oorlog gun ik hem dat van harte.

Interview: Marijke Verduijn

Dit verhaal verscheen eerder op Zin in Opvoeding. Zin in Opvoeding is een platform waarop ouders inspiratie en wijsheid kunnen delen rondom zingeving in de opvoeding en is een gezamenlijk initiatief van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit, het Apostolisch Genootschap, Vrijzinnigen Nederland en de Vereniging van Vrijzinnig Protestanten.


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2017 Doopsgezind.nl