Nieuws

 
 
16 juni 2017

Uitslag!

Afgelopen weekend raakte ik op een feestje met haar aan de praat. We kenden elkaar niet maar hadden al snel een klik. Haar jongste dochter had vorige maand eindexamen gedaan, de mijne ook. Haar dochter had heel hard geleerd, de mijne ook. Voor haar dochter was het onzeker of ze geslaagd was, voor die van mij ook. We waren het roerend eens dat onze kinderen het verdienden om het zo felbegeerde diploma te halen. We wisselden uit hoe we ons op de dag van de uitslag gingen opstellen ten opzichte van onze dochters. Niet te veel om hen heen dralen (onze spanning zou te zichtbaar en te merkbaar zijn), maar wel in de buurt zijn als het verlossende telefoontje van de mentor was afgerond.

Ik had toch alvast een ‘diploma vlaggenlijn’ gekocht: de kassičre was het met me eens dat ik die maar beter op voorraad kon hebben. Mijn gesprekspartner had die aankoop nog niet aangedurfd. Haar man had wel vlees voor de barbecue besteld, dat vond ze risicovol. Aan het eind van de avond schudden wij elkaar bemoedigend de hand en wensten we elkaar sterkte.

Gewoon doorwerken
Woensdag, de dag van de uitslag. De mentor zou vanaf 15.00 uur bellen: eerst de gezakten en de herkansers en daarna de geslaagden. Rond die tijd zat ik elders in huis achter mijn laptop. ‘Gewoon doorwerken’, dacht ik nog.  En: ‘elke minuut dat het later wordt dan drie uur, is winst.’ Om twee minuten over drie was het al bekeken. Herkansing. De vlaggenlijn kon in de verpakking blijven. Tranen bij mijn dochter. Buiten scheen de zon en wapperden vlaggen met schooltassen. Binnen zaten mijn man en ik met onze armen om een verdrietig meisje. Wat een teleurstelling!

Veel tijd voor verdriet was er niet. Haar klasgenoten, vrienden en vriendinnen die wel geslaagd waren moesten per app worden gefeliciteerd. Daarna waste ze haar betraande ogen uit en ging ze naar school voor de cijfers. De leraren waren meelevend en dachten mee over welk vak ze het beste kon herkansen. Toen ze weer thuiskwam, mochten we er nog even over praten, maar daarna wilde ze het er niet meer over hebben.

Terwijl haar geslaagde klasgenoten uitgelaten richting school en daarna kroeg gingen, trok zij zich terug op de bank met Netflix en haar mobiel. Even geen behoefte aan opbeurende woorden en bemoedigende knuffels van ons. Dat was haar manier om met deze teleurstelling om te gaan. Ik dacht aan het artikel dat ik had gelezen over hoe wij onze kinderen pamperen om hen tegenslagen te besparen, maar hen daardoor juist op latere leeftijd psychische problemen kunnen bezorgen. Zou mijn kind door deze ervaring  later minder kans hebben op een burn-out?

Spannend
’s Avonds bij het naar bed gaan had ze zich al voor een groot deel herpakt. Volgende week is de herkansing. Ze gaat ervoor, ook al zal het opnieuw spannend worden. De dochter van mijn gespreksgenote op het feestje is geslaagd. Gelukkig maar: hebben ze het vlees toch niet voor niets besteld.

Dit verhaal verscheen eerder op Zin in Opvoeding. Lees hier waarom Machteld het juist deze dochter zo gunde dat ze zou slagen. Zin in Opvoeding is een platform waarop ouders inspiratie en wijsheid kunnen delen rondom zingeving in de opvoeding en is een gezamenlijk initiatief van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit, het Apostolisch Genootschap, Vrijzinnigen Nederland en de Vereniging van Vrijzinnig Protestanten.


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2017 Doopsgezind.nl