Nieuws

 
 
18 mei 2017

Sturen of loslaten?

†Essemie, heeft een zoon van 11 en een zoon van 7:
'Ik weet niet of ik het de belangrijkste opvoedvraag vind, maar ik denk het vaakst na over de vraag naar de verhouding tussen sturen en loslaten. Een voorbeeld: mijn oudste zit in groep 8 en volgens†de meester†zit er wel VWO in, maar komt dat er nog niet helemaal uit. Moet ik nu met hem gaan zitten en oefenen? Of moet ik het laten? Ik voel me†soms†opgefokt door ouders die daar veel meer bovenop zitten. En daar moet ik mijzelf in vinden. Want als ik ze te veel stuur, geef ik ze te weinig zelfvertrouwen en vertrouwen dat ze er zelf kunnen komen. En als ik te weinig stuur, missen ze misschien het hoogst haalbare. Ik weet dat sommige andere ouders met hun kinderen veel huiswerk doen. Mist hij dan door mijn laissez faire-houding kansen?'††

Presteren
'Ik†geloof niet dat het uitgangspunt moet zijn†dat je uit een kind moet halen wat er in zit, want dat is een onmogelijke opgave voor een kind. Ik denk dat het daar onzeker van wordt, omdat het het gevoel krijgt dat het kennelijk beter moet presteren. En ik denk eigenlijk ook niet dat het werkt: ga je beter presteren van de gedachte dat je beter moet presteren? Dus ik denk dat dat de verkeerde boodschap is. Als iemand dat tegen mij had gezegd toen ik elf was, had ik dat ook veel te abstract gevonden. Ik wist helemaal niet wat er in mij zat, ik deed gewoon wat er in mij opkwam. Eigenlijk weet ik nog niet wat er in mij zit en hoe ik beter zou kunnen presteren. Is een goed beroep minder dan het beste beroep? En wat is dan het beste beroep voor mij?'†

Blij met zichzelf
'Ik wil liever tegen kinderen zeggen dat ze blij mogen zijn met zichzelf. Dus in theorie weet ik het wel, maar in de praktijk loop ik er toch steeds tegen op.††Want al zijn we nog geen Amerika, de maatschappij hamert wel steeds meer op excellentie. Mijn kind mag zelf zijn middelbare school uitzoeken. Ik zeg niet tegen hem: je moet naar deze school, want daar kan jij de beste worden. Toch wil ik wel dat hij zijn talenten gebruikt. En ik geloof ook dat het niet goed is te weinig te doen met je leven. En ik ben ook blij dat hij een school heeft gekozen waar hij HAVO en VWO kan doen. Dus eigenlijk ben ik zelf ook zo'n ouder tegen wie ik me afzet.'†

'Alleen: ik kan zo slecht beoordelen wat goed voor hem is. En excelleren gaat zo over de vergelijking met anderen. Ik word er het gelukkigst van als ik hem zelfstandig dingen zie doen, maar toch is er ook iets in mij dat wil dat hij op school doet wat hij kan en er niet met de pet naar gooit. En ik zou het ook naar vinden als hij over twintig jaar nog niet weet wat hij wil. Maar als hij later een beroep heeft waarover hij blij kan vertellen en waarmee hij in zijn onderhoud kan voorzien is het voor mij goed genoeg. Dus ik voel wel: ik moet van sturen naar loslaten.'†

Dilemma's
'Dat gaat in sommige opzichten ook wel vanzelf. Hoe ouder je wordt, hoe meer je moet, maar hoe meer je ook mag. Dat weet hij. Dus als hij voor school een werkstuk aan het maken is, zeg ik tegen hem: dat moet je zelf doen. Het verschilt ook per kind. Ik heb nu wat meer ervaring, dus ik stuur mijn tweede zoon er makkelijker op uit, omdat de oudste dat op die leeftijd ook al kon. Maar de tweede is een†wat dromeriger†kind. Misschien moet ik bij hem juist wel extra sturen?'

'Toen ik nog geen kinderen had, was de opvoeding duidelijker voor me dan nu. Ik dacht dat het makkelijker zou zijn. En ik oordeelde scherper als ik vond dat mensen hun kinderen betuttelden. Nu ik zelf ouder ben, begrijp ik ouders uit mijn omgeving beter en zie ik dat ze voor hetzelfde soort dilemma's staan. Opvoeden is gecompliceerder dan ik dacht en ik ben milder geworden.'

'Toch is loslaten en zelfstandig laten zijn niet in alle situaties het goede antwoord.††Ik vind dat best een verantwoordelijkheid. Natuurlijk weet ik dat ik niet perfect ben en dat ze echt wel overleven met een beetje falende ouder. We zijn allemaal groot geworden met ietwat falende ouders. Maar toch voel ik wel de druk om het goed te willen doen. Omdat ik het naar zou vinden als het niet goed met hen zou gaan en dat dat met mij te maken heeft.'

Interview: Marijke Verduijn. Dit verhaal verscheen eerder op Zin in Opvoeding, een platform waarop ouders inspiratie en wijsheid kunnen delen rondom zingeving in de opvoeding. Zin in Opvoeding is een gezamenlijk initiatief van de Algemene Doopsgezinde SociŽteit, het Apostolisch Genootschap, Vrijzinnigen Nederland en de Vereniging van Vrijzinnig Protestanten.


Naar het nieuwsoverzicht

Meer informatie Facebook   Twitter
contact maandblad sitemap
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
© 2017 Doopsgezind.nl